ਚਮਕੋਰ ਦੀ ਜੰਗ ਪਿਛੋ ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਬਾ ਜੁਝਾਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਿਸੇ ਕਵੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਰਣਨ  ਕੀਤਾ ਹੈ:-




ਬੱਦਲਾਂ ਚੋ ਬਿਜਲੀ, ਝਮਕੇ ਸੀਗੀ ਮਾਰਦੀ...
ਹੋਈ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ਜਦ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੇਹੀ ਤਾਰ ਦੀ...


ਭਾਈ ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ, ਗਈ ਜਦ ਦਾਤਾਰ ਦੀ...
ਉਹ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਥ ਲੈ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਸੀ ਜੁਝਾਰ ਦੀ...


ਮੌਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਚ ਉਥੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਸੀ ਝੂਮਦੀ...
ਬੋਲੇ ਦਇਆ ਸਿੰਘ, ਲਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਸੂਮ ਦੀ...


ਉ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਾਜਾਂ ਵਾਲਿਆ...
ਬੜੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਾਲਿਆ...
ਵੇਖ ਕੇ ਜੁਝਾਰ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਕਿਉ ਪੈਰ ਖਿਸਕਾ ਲਿਆ...?
1 ਵਾਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਲੇਜੇ ਕਿਉ ਨਾ ਲਾ ਲਿਆ...?


ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਤੂੰ ਪਿਛੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦੇ...?
ਪੁੱਤਾਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤਾ, ਪੰਖੇਰੂ ਵੀ ਨਹੀ ਝੱਲਦੇ...?


ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਇਹਨਾਂ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਮੈਂ ਜਤਾ ਦਿਆਂ...
ਪੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੀਸ ਦੀ, ਦੋ ਟੋਟੇ ਬਣਾ ਦਿਆਂ...
ਫੇਰ ਅੱਧੀ-ਅੱਧੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿਆਂ...?


ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਗਰੀਬ ਮਾਪੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਏ ਨੇ...
ਦੱਸੋ ਖ਼ਫ਼ਣੋ ਬਗੈਰ , ਇਥੇ ਕੀਹਦੇ ਪੁੱਤ ਗਏ ਨੇ...
.
.
ਭਾਈ ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਮੁਖੋ ਉਚਾਰਦੇ ਨੇ --


ਬੋਲੇ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ, ਮੁੱਖੋਂ ਲਲਕਾਰ ਕੇ...
ਲੈਣਾ ਕੀ ਤੂੰ ਦਇਆ ਸਿੰਘਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੇ...
ਵੇਖ ਲੈ ਮੈਦਾਨ ਚ, ਤੂੰ ਜਰਾ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਕੇ...
ਸਿੰਘ ਵੀ ਤਾ ਪੁੱਤਾਂ ਵਰਗੇ, ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ਕੇ...


ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਪਿਆਰ, ਮੈਂ ਕਿਵੇ ਪੁੱਤਾ ਲਈ ਜਤਾ ਦਿਆਂ...
ਦਇਆ ਸਿੰਘਾ, ਸਿਖੀ ਚ ਵਖੇਵਾਂ ਕਿਵੇ ਪਾ ਦੀਆਂ...???
'' ਲਾਲਾਂ '' ਤੋ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਵੀ ਮਾਪਿਆ ਦੇ '' ਲਾਲ '' ਨੇ...
ਬਿਨਾ ਤਨਖਾਹੋ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੜੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੇ...


ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀ ਜੱਗ ਸਾਰਾ,
ਬੇਸ਼ੱਕ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਨੂੰ 'ਚੋਰ' ਸਮਝੇ...
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾ ਸੁਣਾ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ,
'' ਸਿੰਘ '' ਹੋਰ ਸਮਝੇ...
'' ਪੁੱਤ '' ਹੋਰ ਸਮਝੇ...
ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਕਵੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਲਈ --
ਬੜਾ ਲੰਮਾ ਰਾਹ ' ਪ੍ਰੀਤ ' ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਮੰਜਿਲਾ ਦਾ,
ਕੋਈ ਰਾਹ ਮੁਕਾਂਵਦਾ ਵੇਖਿਆ ਨਾ...
ਹੰਸਾ ਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ,
ਰਾਹ ਮੋਤ ਦੇ ਪਾਵਦਾ ਵੇਖਿਆ ਨਾ...
ਪੈਰ -2 ਤੇ ਤਖਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਠੋਕਰ,
ਪੁੱਤਰ '' ਕੋਮ '' ਲਈ ਲੁਟਾਵਦਾ ਵੇਖਿਆ ਨਾ...
ਪਿਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ,
ਗੀਤ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਾਂਵਦਾ ਵੇਖਿਆ ਨਾ...
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖਾਲਸਾ,
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਿਹ....

24 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਬਰਸੀ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼
ਦਮਦਮੀ ਟਕਸਾਲ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਮੁਖੀ ਸੰਤ ਬਾਬਾ ਠਾਕਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ 1915 ਈ: ਨੂੰ ਨਗਰ ਈਚੋਗਿੱਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲਾਹੌਰ (ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕੌਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਰਹਿਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਪੱਕ ਅਤੇ ਨਿਤਨੇਮੀ ਸਨ। ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਪ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਸ: ਸ਼ਮੀਰ ਸਿੰਘ, ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸਿੰਘ, ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਬੀਬੀ ਰਾਮ ਕੌਰ ਅਤੇ ਬੀਬੀ ਸਵਰਨ ਕੌਰ ਸਨ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭਾਰਤ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਮੱਖੂ ਨੇੜੇ ਪਿੰਡ ਸਦਰਵਾਲਾ ਵਿਖੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪ ਮਸਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਸਿਮਰਨ ਬੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ, ਦਇਆਲੂ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ, ਨਾਮ ਬਾਣੀ ਦੇ ਰਸੀਏ ਅਤੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਉੱਪਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਅਵਸਥਾ ਹੋਣ ’ਤੇ ਆਪ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਮੱਝਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ‘ਹਾਥ ਪਾਉ ਕਰਿ ਕਾਮੁ ਸਭੁ ਚੀਤ ਨਿਰੰਜਨ ਨਾਲਿ॥’ ਦੇ ਮਹਾਂਵਾਕ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਬਿਰਤੀ ਸਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੇ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ, ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਸੁਣਨਾ,

Read more...